UYARI: Diziyi henüz izlememiş olanlar ve geriden takip edenler için ciddi SPOILER barındırır.

Grey’s Anatomy… Nasıl anlatılabilir, hakkında ne yazılabilir bu dizinin bilmiyorum. 8 sezonu devirmiş herhangi bir diziyi bile anlatmak zorken, Grey’s Anatomy gibi bir diziyi anlatmaya insanın ömrü vefa etmez. Zaten öyle bir amacım da yok bu yazıyı yazarken.  Grey’s Anatomy, 2005 yılının sezon ortasında ABC kanalında yayın hayatına başlamış, dolayısıyla ilk sezonu yalnızca 9 bölümden oluşan bir medikal drama. İkinci sezonundan itibaren tam sezonlarla devam etmiş ve yazının başında da dediğim gibi 8. sezonunu tamamlamış, bu sezonlar içerisinde birçok ana karakterini kaybetmiş, hayranlarını ekseriyetle kahretmiş, bir yandan yeni ana karakterler edinmiş, seyircilerini bu yepyeni karakterlere ısındırmış ve 9. sezonunda olmasına rağmen popülerliğinden pek bir şey kaybetmemeyi başarmış, Altın  Küre de dâhil olmak üzere sayısız ödül kazanmış, can ciğer bir dizi aynı zamanda.

Peki bu dizinin, sevilen bir sürü karakterini ve dolayısıyla eski havasını az da olsa kaybetmesine rağmen bunca senedir devam etmesinin nedeni ne diyecek olursanız, açıkçası bu sorunun tek bir cevabı yok. Örneğin benim Grey’s Anatomy geçmişim 2005 senesine dayanmıyor. Grey’s Anatomy’yi izlemeye 2010 yılında, dizinin 7. sezonu devam ederken başladım. Fakat dizinin güzelliğini ve sürükleyiciliğini şuradan anlayın, 7. sezon daha bitmeden 7 sezonluk koca bir dramayı bitirmiş ve 7. sezon finalini herkesle aynı anda izlemiştim. Bu sırada aklımda tek bir düşünce vardı tabii: “Bu diziyi ben çevirmeliyim.” Nitekim 8. sezon başladığında, çevirmen açısından yüzü hiç gülmemiş bu dizinin hâlâ bir çevirmeni yoktu ve 2 sezondur devam eden Grey’s çevirisi serüvenim böylece başlamış oldu. Sorunun cevabına gelecek olursak, benim bu diziyi bu kadar sevmemin, çok zorlanmama rağmen çevirisini inatla bırakmamamın sebebi, her şeyden evvel dizinin gerçekliği. Bunu daha önce ekşi sözlük’te de yazmıştım; tüm o olağan dışı görünen olayların, o bizim başımıza asla gelmeyen şeylerin, karakterlerin yaptığı ama bizim asla yapmayacağımız hareketlerin, onların yaşadığı ama bizim hiç bilmediğimiz o duyguların yanında, aslında o kadar bizim gibi ki bu dizi… Olaylar çok ekstrem, karakterler çok uç görünse de her şeyin özü o kadar aynı ki gerçek hayatla… O açıdan, neyi işlerse işlesin bu dizinin asıl derdi hiçbir zaman değişmemiştir benim gözümde; insan.

Ha 9 sezondur oturup salt insanı anlamak gibi ulvi bir amaçla mı izliyoruz bu diziyi, hayır. Bir yandan da inanılmaz bir keyif alıyorum ben kendi adıma. Özellikle ilk sezonları izlerken aldığım keyfi zannediyorum izlediğim başka hiçbir diziden almadım şu ana kadar. İçine girmek, stajyer doktorlardan biri olup Meredith’le, George’la, Izzie’yle birlikte çile çekmek istediğim, psikiyatri anabilim dalında tez konusu olacak kadar sapıttığım zamanlar olmuştur, doğrudur. Şaka şaka. Ama olsa olurdu yani. Tabii her zaman gülüp eğlenmedik Grey’s Anatomy’yi izlerken. Kimi bölümlerde heyecandan tırnaklarımızı yediğimiz, hatta bazen hüngür hüngür ağladığımız olmuştur, hâlâ da olmaktadır hatta. Dizinin yaratıcısı ve birçok bölümünün senaristi olan Shonda Rhimes, yarattığı ve sevdirmek için elinden geleni yaptığı karakterleri öldürmekten, bununla da kalmayıp bunu olabilecek en acıklı şekilde yapmaktan zevk alan kara vicdanlı biri olduğundan, olmaya da devam edecek gibi görünmektedir maalesef.

Yazının devamını okumak için tıklayın.